Afgelopen weekend las ik ππ’ π±π¦π΅πͺπ΅π¦ π§πͺπππ¦ π₯π¦ ππ°π―π΄πͺπ¦πΆπ³ ππͺπ―π© van de Franse auteur Philippe Claudel. Deze korte roman verscheen al in 2005. Maar om één of andere reden had ik er nog niet eerder van gehoord en belandde het nu pas in mijn handen.
π Het is een ontroerend, lief, klein (en toch ook groot) verhaal over een oude man die zijn door oorlog verwoeste dorp ergens in een land in Zuidoost-AziΓ« ontvlucht met zijn kleinkind, het tien dagen oude meisje Sang DiΓ». Hij en Sang DiΓ» zijn de enige overlevenden van een enorme explosie in de rijstvelden en meneer Linh is vastberaden om elders een betere toekomst voor zijn kleindochter te zoeken. En dus stapt hij met haar op een boot richting Europa, een wekenlange tocht waarin de afstand Γ©n de heimwee naar zijn thuisland toeneemt. Het gemis wordt alleen maar groter in zijn nieuwe land, waar alles anders ruikt, alles sneller gaat, mensen langs elkaar heen lijken te leven en waar hij niemand begrijpt en niemand hem lijkt te begrijpen. Tot hij kennismaakt met meneer Bark, een weduwnaarβ¦
ππ’ π±π¦π΅πͺπ΅π¦ π§πͺπππ¦ π₯π¦ ππ°π―π΄πͺπ¦πΆπ³ ππͺπ―π© is een heel toegankelijk en tegelijkertijd ontzettend invoelend geschreven verhaal over moed, eenzaamheid, ontheemding, vriendschap, over elkaar begrijpen zonder elkaar te verstaan. Met een even onthutsend als ontroerend einde.
Waarschijnlijk heeft bijna iedereen die warmloopt voor Franse literatuur deze roman allang gelezen. Maar misschien zijn er meer zoals ik, die het ook nog niet onder ogen hebben gehad. Tegen hen zeg ik: ga het lezen, echt. Het kost je misschien een weekend, maar dan zit Monsieur Linh in je hart. β€οΈ
